Met grote droefheid melden wij het overlijden van Professor Harold Hankins CBE, die sinds de oprichting meer dan 12 jaar geleden de beheerder was van de Bodycote Educational Foundation. Professor Hankins was een voormalig niet-uitvoerend bestuurder van Bodycote plc en, samen met Joe Dwek, de eerste voorzitter, en John Chesworth, de eerste CEO, richtte hij de Educational Foundation op als een manier om studenten van hoog kaliber aan te trekken voor het bedrijf via de Prize Paper Competition en stageprogramma's. Harolds aanstekelijke enthousiasme en onvermoeibare inzet voor de Prize Paper worden nu al gemist en hij keek erg uit naar de finale van dit jaar in Keulen en naar het verwelkomen van Bodycote's nieuwe CEO, Stephen Harris, bij zijn eerste Prize Paper finale.
Professor Hankins bezocht de Crewe Grammar School en werd vervolgens een leerling-ingenieur op het gebied van telecommunicatie bij British Rail. In 1952 was hij voltijdstudent aan de Faculteit der Technologie van de Universiteit van Manchester, waar hij drie jaar later afstudeerde met een eersteklas honoursdiploma in Elektrotechniek.
De daaropvolgende dertien jaar werkte hij voor Metropolitan Vickers en Associated Engineering Industries, waar hij steeds grotere groepen en teams van ingenieurs leidde die zich toelegden op onderzoek, ontwikkeling en ontwerp van communicatieapparatuur, en bracht hij enige tijd door op het Woomera-rakettestterrein in Australië. Een van zijn vele aandachtspunten was de visual display unit (VDU), het scherm waarmee gebruikers kunnen zien wat computers doen. Zijn bijzondere interesse ging uit naar kathodeluminescentie, het ontwikkelen of benutten van de lichtgevende eigenschappen van fosforen, zodat schermen zowel bij daglicht als in industriële omgevingen leesbaar waren. Hij was betrokken bij een van de eerste transistorcomputers, de A.E.I. 1010. In een beroemd gesprek vroeg een sceptische supervisor hem: ‘Dit apparaat van jou, heeft het een toekomst?’ en ontving het profetische antwoord: ‘Op een dag zal elk kind er een op zijn kamer hebben en er spelletjes op spelen’.
In 1968 trad hij in dienst bij UMIST als docent, waar hij een doctoraat behaalde en snel opklom tot de rangen van hoofddocent, professor, afdelingshoofd en vice-rector, dit alles binnen de jaren zeventig, toen hij ook werkzaam was voor de Medical Engineering Unit. Hij speelde een cruciale rol in het langetermijnsucces van UMIST, dat onder zijn leiding steeds sterker werd en vele prijzen won voor innovatie en exportprestaties.
Het was al lang een droom van Professor Hankins om onderwijs, industrie en handel samen te brengen in een business- en managementschool die op een dag kon wedijveren met Harvard. Na zijn pensionering heeft de Universiteit van Manchester een gebouw naar hem vernoemd (The Harold Hankins Building), dat deel uitmaakt van de Manchester Business School en de thuisbasis is van veel onderzoekscentra van de Universiteit van Manchester, waaronder het Manchester Institute of Innovation Research.
Een collega van professor Hankins, professor Pullan van UMIST, merkte eens op: “Er is een overtuigende theorie die stelt dat de meest effectieve leiders degenen zijn die nooit lijken te leiden en de ander steevast de indruk geven dat hij het initiatief neemt, hoewel hij in feite zachtjes en onmerkbaar in een bepaalde richting wordt gestuurd. Dit is zeer kenmerkend voor de stijl van Hankins, want hij staat bekend als zachtaardig maar oersterk. De professor kan u op de vriendelijkste manier vertellen wat u niet moet doen, want een van zijn hobby's is het bouwen van droge stenen muren en die techniek is nuttig op het gebied van management. Zijn positieve wensen worden op een veel subtielere manier kenbaar gemaakt, en dit is een van de geheimen van zijn succes.”
Hij werd in 1993 verkozen tot Fellow van de Royal Academy of Engineering en ontving in 1995 de CBE voor zijn verdiensten voor het hoger onderwijs.
Tijdens zijn carrière bekleedde Professor Hankins vele functies, waaronder het voorzitterschap van The Trafford Park Manufacturing Institute, niet-uitvoerend bestuurder van Thorn EMI Lighting Ltd (1979-1985) en, uiteraard, niet-uitvoerend bestuurder van Bodycote plc (1992-1997). Hij heeft ook als consultant gewerkt voor vele nationale en buitenlandse bedrijven en hogescholen. Hij was een Erelid voor het Leven van de Manchester Literary and Philosophical Society en een lid van de Western Front Association.
Naast wandelen en muziek had Professor Hankins een grote interesse in militaire geschiedenis en was hij een expert op het gebied van de slagvelden en begraafplaatsen van de Eerste Wereldoorlog in Frankrijk en België, die hij regelmatig bezocht.
De bijdrage van Professor Hankins aan de Bodycote Educational Foundation en de Prize Paper kan wellicht worden samengevat in zijn reden om voor het eerst docent te worden aan UMIST: ‘Om ervoor te zorgen dat ideeën goed worden gekoesterd’. Dit heeft hij zijn hele leven bewonderenswaardig gedaan.
Hij zal door velen worden gemist, niet in het minst door zijn vrouw, Kathleen, en zijn drie zonen en dochter. De Universiteit van Manchester zal later dit jaar een herdenkingsdienst houden.