Temperen.

Wat we doen

Temperen

Temperen is een warmtebehandelingsproces bij lage temperatuur (onder A1) dat gewoonlijk wordt uitgevoerd na neutraal harden, dubbel harden, atmosferisch carboneren, carbonitreren of inductieharding om de gewenste verhouding hardheid/taaiheid te bereiken.

Voordelen van tempereren

De maximale hardheid van een staalsoort, die wordt verkregen door harden, geeft het materiaal een lage taaiheid. Temperen vermindert de hardheid in het materiaal en verhoogt de taaiheid. Door te temperen kunt u de materiaaleigenschappen (verhouding hardheid/taaiheid) aanpassen aan een specifieke toepassing.

Toepassingen & materialen

Temperen kan worden onderverdeeld in drie hoofdgroepen:

• Lage temperatuur (160-300°C): gebruikt voor oppervlakteharden van componenten en koud bewerken van gereedschapsstaal. De vereiste hardheid ligt gewoonlijk rond 60 HRC.
• Temperen van stalen veren (300-500°C): gebruikt voor stalen veren of gelijksoortige toepassingen. Meestal is de vereiste hardheid ongeveer 45 HRC.
• Hoge temperatuur (500°C of hoger): gebruikt voor afgeschrikt en getemperd staal, warm werkend gereedschapsstaal en hoge snelheidsstaal. De hardheid varieert van 300HB tot 65HRC, afhankelijk van het materiaal.

Details hardingsproces

De tempertemperatuur kan, afhankelijk van de eisen en de staalsoort, variëren van 160 °C tot 500 °C of hoger. Het temperen vindt doorgaans plaats in ovens die kunnen worden uitgerust met een beschermgasoptie. Beschermgas voorkomt oxidatie van het oppervlak tijdens het proces en wordt voornamelijk gebruikt bij hogere temperaturen. Voor sommige staalsoorten is de verblijftijd bij de tempertemperatuur van groot belang; een langere verblijftijd komt overeen met een hogere temperatuur. Afhankelijk van de staalsoort kan in bepaalde temperatuurbereiken een verschijnsel optreden dat bekend staat als temperbroosheid. Temperen binnen dit temperatuurbereik moet normaal gesproken worden vermeden. Deze bereiken worden aangegeven in de staalcatalogi van de staalleveranciers, evenals de meest geschikte temperatuur afhankelijk van de hardheidseisen.