Bir bileşenin indüksiyonla ısıtılması ve ardından yağ veya su ile söndürülmesi.
Karbon içeriği %0,4 / 0,5 olan çeliklerde, indüksiyonla sertleştirme yoluyla aşınma direnci için sert bir kılıf elde etmek veya yorulma mukavemetini artırmak mümkündür. Bakır bir indüksiyon bobini iş parçasını çevreleyecek şekilde yapılır ve yüzey sıcaklığı, iş parçasının yüzeyinde indüklenen elektromanyetik akımın ısıtma etkisi ile birkaç saniye içinde üst kritik sıcaklığın üzerine çıkarılır. Bir su verme spreyi indüktörü takip eder ve ısıtılmış yüzeyin tam dönüşümünü sağlamak için hızlı soğutma sağlar.
Isı penetrasyonunun derinliği ve dolayısıyla sertleştirme etkisi, indüktördeki akımın frekansı, üretilen güç, iş parçasının çelik bileşimi ve ısıtma veya bekleme süresi ile orantılıdır. Bu nedenle, belirli bir frekansta çalıĢan bir jeneratör için çeĢitli kasa derinlikleri elde etmek mümkündür. Bekleme süresi ve su verme gecikmesinin ideal kombinasyonunu elde etmek için sertleştirilecek iş parçasını 'ayarlamak' için önemli bir beceri gereklidir, böylece optimum bir kasa-çekirdek sertlik profili üretilir. Bir kez programlandıktan sonra, modern işleme üniteleri daha az vasıflı personel tarafından çalıştırılabilir.
İndüksiyonla sertleştirmenin iki ana yöntemi vardır: Sertleştirilecek tüm alanın bir kerede ısıtıldığı 'tek seferde' sertleştirme, örneğin küçük dişliler veya şaftlar, indüksiyon bobininin içinde döndürülür ve tüm çevre ısıtılır ve su verilir. Alternatif olarak, iş parçası uzun şaftlarda olduğu gibi, sertleştirilecek alanın hareketli bir bobin ve ardından bir su verme halkası tarafından aşamalı olarak ısıtıldığı ve su verildiği veya dişlilerde diş diş sertleştirme yönteminde olduğu gibi çaprazlanabilir. İş parçasının çelik bileşimine bağlı olarak bu işlemle 50 ila 60 Rc arasında yüzey sertlikleri elde edilebilir.
İndüksiyonla sertleştirme, bir bileşenin yüzey bölgesini ısıtmak için yalnızca elektrik enerjisi kullandığından, birçok bileşenin yüzey sert leştirilmesi için en enerji ve dolayısıyla maliyet etkin yöntemdir. Bir parça işlemi olarak, küçük hacimli bileşenler için emek yoğun olabileceği dezavantajına sahiptir. Yüksek frekanslı (HF) indüksiyon setleri, çapı 2 inç'e kadar olan küçük bileşenlerin ısıl işleminde veya daha büyük bileşenlerin alanlarının bölgesel yan sertleştirilmesinde, orta frekanslı (MF) indüksiyon setleri ise daha büyük bileşenlerin ısıl işleminde kullanılır. HF yöntemi özellikle pimler, burçlar, saplamalar ve eksantrik milleri gibi nispeten basit şekilli büyük hacimli bileşenlerin sertleştirilmesi gerektiğinde uygundur. Otomatik elleçleme ekipmanı kolayca uygulanabilir ve sonuçta ortaya çıkan sertleştirme tesisi, işleme ve son işlem istasyonlarının yanındaki bir üretim hattına kolayca dahil edilebilir. İndüksiyonla sertleştirmenin etkinliği, önemli ölçüde ürün bilgisi ve becerisi gerektiren, sıkı oturan bir bakır indüksiyon bobininin üretimine bağlıdır. Güç girdisinin elektronik kontrolü sıcaklık rejiminin kontrolünü sağlar ancak indüksiyon yönteminin keskin kenarların nokta etkisinin lokal aşırı ısınmaya neden olması ve hatta lokal erimeye yol açması gibi bir dezavantajı vardır. Bu nedenle, parçaların keskin kenarları olduğunda veya dişler veya segman olukları gibi ayrıntılar içerdiğinde dikkatli olunmalıdır. Su verme işlemi, normalde özel yağ karışımları veya polimer su verme maddesi kullanılarak, her ikisi de bileşen yüzeyinde ilerlerken ısıtma bobinini yakından takip eden bağlantılı bir su verme maddesi püskürtme sistemi ile gerçekleştirilir. HF yöntemi ile genellikle 1 mm'ye kadar sertleştirilmiş derinlikler elde edilirken, MF setleri ekonomik olarak 5 mm'ye kadar sertleştirilmiş derinlikler sağlayabilir. İkinci işlem, diş diş sertleştirilebilen şaftlar ve dişliler gibi büyük bileşenlere uygulanır.